.jpg)
H Ελένη Μακρή-Θεοδώρου,
Βουλευτής Φθιώτιδας
Νέας Δημοκρατίας για την
«8 Μαρτίου: Παγκόσμια Hμέρα της Γυναίκας» - Λαμία, 07.03.2013
Η 8η Μαρτίου με το συμβολισμό της δίνει κάθε χρόνο τη δυνατότητα να εστιάσουμε την προσοχή μας στη θέση και στην αντιμετώπιση των γυναικών στη σύγχρονη πραγματικότητα. Αναμφίβολα, αποτελεί την αφορμή υπενθύμισης των δικαιωμάτων και των κινητοποιήσεών τους για την υποστήριξη της ισότητας, της ισονομίας, της εξασφάλισης συνθηκών εργασίας ανάλογων των αντρών και της ενεργούς συμμετοχής τους στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Θεσμοθετημένη από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών το 1977, η μέρα αυτή παραδοσιακά και παγκόσμια εξελίσσεται σε ημέρα διαδήλωσης ενώσεων και ακτιβιστών αφιερωμένη στην ανάδειξη των γυναικείων αιτημάτων και στον εορτασμό των επιτευγμάτων και των κατακτήσεών τους.
Στις λεγόμενες ‘αναπτυγμένες’ δυτικές κοινωνίες η σύνδεση της γυναικείας φύσης με την έννοια της μητρότητας και της οικογένειας, η επαγγελματική ενασχόληση, σταδιοδρομία και καταξίωση της γυναίκας σε άμεση συνάρτηση με την ποιότητα των διαπροσωπικών της σχέσεων -κοινωνικές,φιλικές,ερωτικές- προσδιορίζουν και χαράσσουν την πορεία ζωής της καθεμιάς ξεχωριστά. Στρέφοντας ένα πιο αναλυτικό βλέμμα σε καίρια ζητήματα που αφορούν βαθύτατα στη γυναίκα στις κοινωνίες αυτές, γίνεται αντιληπτό πως αυτά δεν έχουν έναν εν γένει θετικό ή αρνητικό χαρακτήρα. Είναι ο τρόπος που η κάθε γυναίκα ταυτίζεται με αυτά, τα χρησιμοποιεί, τα βιώνει και τα αναπαράγει καθορίζοντας τελικά την ποιότητά τους.
Αντίθετα, στις λιγότερο προοδευτικές κοινωνίες η θέση της γυναίκας δεν έχει την ίδια βαρύτητα. Οι ανάγκες των γυναικών σε αυτές τις περιπτώσεις, αφορούν δυστυχώς, σε πιο στοιχειώδη δικαιώματα, αγγίζοντας ακόμα και αυτό της ίδιας της επιβίωσης. Επιπρόσθετα, το δικαίωμά τους στη μόρφωση, στον αυτοπροσδιορισμό και στην αντιμετώπισή τους ως ισότιμα και ισάξια μέλη της κοινότητας, αποτελούν μερικά μόνο μείζονα θέματα που εκκρεμούν και χρήζουν καίριας αντιμετώπισης.
Αυτή τη χρονιά η UNICEF θέτει το αίτημα «Τέλος στην βία κατά των γυναικών». Η ιδέα πάνω στην οποία όλοι, ιθύνοντες και μη, οφείλουμε να προβληματιστούμε, είναι ότι καμιά κοινωνία που θέλει να επικαλείται τις αρχές του «πολιτισμού», της «προόδου» και της «ειρήνης», δεν μπορεί να το κάνει, αν πρώτα δεν εξασφαλίσει την ισονομία απέναντι στους πολίτες της (ανεξαρτήτως φύλου) και δεν αποκηρύξει έμπρακτα όλες τις μορφές βίας κατά των γυναικών.
Στις λεγόμενες ‘αναπτυγμένες’ δυτικές κοινωνίες η σύνδεση της γυναικείας φύσης με την έννοια της μητρότητας και της οικογένειας, η επαγγελματική ενασχόληση, σταδιοδρομία και καταξίωση της γυναίκας σε άμεση συνάρτηση με την ποιότητα των διαπροσωπικών της σχέσεων -κοινωνικές,φιλικές,ερωτικές- προσδιορίζουν και χαράσσουν την πορεία ζωής της καθεμιάς ξεχωριστά. Στρέφοντας ένα πιο αναλυτικό βλέμμα σε καίρια ζητήματα που αφορούν βαθύτατα στη γυναίκα στις κοινωνίες αυτές, γίνεται αντιληπτό πως αυτά δεν έχουν έναν εν γένει θετικό ή αρνητικό χαρακτήρα. Είναι ο τρόπος που η κάθε γυναίκα ταυτίζεται με αυτά, τα χρησιμοποιεί, τα βιώνει και τα αναπαράγει καθορίζοντας τελικά την ποιότητά τους.
Αντίθετα, στις λιγότερο προοδευτικές κοινωνίες η θέση της γυναίκας δεν έχει την ίδια βαρύτητα. Οι ανάγκες των γυναικών σε αυτές τις περιπτώσεις, αφορούν δυστυχώς, σε πιο στοιχειώδη δικαιώματα, αγγίζοντας ακόμα και αυτό της ίδιας της επιβίωσης. Επιπρόσθετα, το δικαίωμά τους στη μόρφωση, στον αυτοπροσδιορισμό και στην αντιμετώπισή τους ως ισότιμα και ισάξια μέλη της κοινότητας, αποτελούν μερικά μόνο μείζονα θέματα που εκκρεμούν και χρήζουν καίριας αντιμετώπισης.
Αυτή τη χρονιά η UNICEF θέτει το αίτημα «Τέλος στην βία κατά των γυναικών». Η ιδέα πάνω στην οποία όλοι, ιθύνοντες και μη, οφείλουμε να προβληματιστούμε, είναι ότι καμιά κοινωνία που θέλει να επικαλείται τις αρχές του «πολιτισμού», της «προόδου» και της «ειρήνης», δεν μπορεί να το κάνει, αν πρώτα δεν εξασφαλίσει την ισονομία απέναντι στους πολίτες της (ανεξαρτήτως φύλου) και δεν αποκηρύξει έμπρακτα όλες τις μορφές βίας κατά των γυναικών.