Το φυσικό Περιβάλλον ως βασικός πυλώνας της βιωσιμότητας ... και όχι ως μια ευχή που συχνά λησμονείται και καταπατείται
Το κεντρικό θέμα που τέθηκε στο μάθημα της Γλώσσας στις Πανελλαδικές εξετάσεις, είναι ένα από τα πλέον κομβικά ζητήματα που η χώρα, ειδικά σε εποχή πολύπλευρης κρίσης, οφείλει το ταχύτερο να αντιμετωπίσει. Πρόκειται για την αποξένωση των πολιτών από το φυσικό περιβάλλον, που έχει πολλές αιτίες. Βασική είναι ο τρόπος που έχουν κτιστεί οι ίδιες οι πόλεις, με ανύπαρκτο ρυθμιστικό σχέδιο που ευνοεί συγκέντρωση δραστηριοτήτων και πληθυσμού, αλλά και "παράθυρα" που η νομοθεσία αφήνει, σε συνδυασμό με την πλημμελή τήρηση της στη συνεχή επέκταση του δομημένου χώρου σε βάρος της Φύσης.
Μια άλλη είναι ότι δεν έχουμε αποβάλλει το καρτεσιανό σύνδρομο "ο άνθρωπος κυρίαρχος της φύσης", στο όνομα του οποίου έχουν συντελεστεί τεράστια εγκλήματα. Στην πραγματικότητα, το ανθρώπινο είδος είναι υπερβολικά ευάλωτο, με την εξαφάνιση ειδών, αλλά και μνημείων της φύσης. Η φύση μας δίνει ζωή, προσφέρει τους κρίσιμους πόρους αλλά και την αειφορία στην ίδια την εξέλιξη και όσο την υποτιμούμε, τόσο μεγαλύτερες συνέπειες βρίσκουμε όλο και συχνότερα μπροστά μας. Το φυσικό περιβάλλον δεν είναι "ωραίο". Με τις απώλειες κρίσιμων "νησίδων" του, πτωχαίνει η ίδια η ζωή και οι δείκτες υγείας και βιωσιμότητας. Είναι η πιο ζωτική παράμετρος της ζωής μας.
Δυστυχώς στη χώρα μας πολλά από όσα αναφέρθηκαν, παραμένουν ως ευχή, ενώ συχνότατα κατευθύνσεις του μνημονίου, αλλά και "αναπτυξιακές" επιλογές της κυβέρνησης, δείχνουν μια σαφή οπισθοχώρηση σε ζητήματα περιβαλλοντικής προστασίας. Το τελευταίο ειδικά διάστημα παρουσιάζεται έξαρση ενδιαφέροντος για δραστηριότητες με μεγάλες περιβαλλοντικές επιπτώσεις, σύμφωνα και με διαπιστώσεις περιβαλλοντικών οργανώσεων όπως το WWF.
Έτσι, πολιτικές αποφάσεις και βούληση οδηγούν στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Και δεν υπάρχει πλέον χρόνος για να παίζουμε, πριονίζοντας το δέντρο που καθόμαστε.
Το κεντρικό θέμα που τέθηκε στο μάθημα της Γλώσσας στις Πανελλαδικές εξετάσεις, είναι ένα από τα πλέον κομβικά ζητήματα που η χώρα, ειδικά σε εποχή πολύπλευρης κρίσης, οφείλει το ταχύτερο να αντιμετωπίσει. Πρόκειται για την αποξένωση των πολιτών από το φυσικό περιβάλλον, που έχει πολλές αιτίες. Βασική είναι ο τρόπος που έχουν κτιστεί οι ίδιες οι πόλεις, με ανύπαρκτο ρυθμιστικό σχέδιο που ευνοεί συγκέντρωση δραστηριοτήτων και πληθυσμού, αλλά και "παράθυρα" που η νομοθεσία αφήνει, σε συνδυασμό με την πλημμελή τήρηση της στη συνεχή επέκταση του δομημένου χώρου σε βάρος της Φύσης.
Μια άλλη είναι ότι δεν έχουμε αποβάλλει το καρτεσιανό σύνδρομο "ο άνθρωπος κυρίαρχος της φύσης", στο όνομα του οποίου έχουν συντελεστεί τεράστια εγκλήματα. Στην πραγματικότητα, το ανθρώπινο είδος είναι υπερβολικά ευάλωτο, με την εξαφάνιση ειδών, αλλά και μνημείων της φύσης. Η φύση μας δίνει ζωή, προσφέρει τους κρίσιμους πόρους αλλά και την αειφορία στην ίδια την εξέλιξη και όσο την υποτιμούμε, τόσο μεγαλύτερες συνέπειες βρίσκουμε όλο και συχνότερα μπροστά μας. Το φυσικό περιβάλλον δεν είναι "ωραίο". Με τις απώλειες κρίσιμων "νησίδων" του, πτωχαίνει η ίδια η ζωή και οι δείκτες υγείας και βιωσιμότητας. Είναι η πιο ζωτική παράμετρος της ζωής μας.
Δυστυχώς στη χώρα μας πολλά από όσα αναφέρθηκαν, παραμένουν ως ευχή, ενώ συχνότατα κατευθύνσεις του μνημονίου, αλλά και "αναπτυξιακές" επιλογές της κυβέρνησης, δείχνουν μια σαφή οπισθοχώρηση σε ζητήματα περιβαλλοντικής προστασίας. Το τελευταίο ειδικά διάστημα παρουσιάζεται έξαρση ενδιαφέροντος για δραστηριότητες με μεγάλες περιβαλλοντικές επιπτώσεις, σύμφωνα και με διαπιστώσεις περιβαλλοντικών οργανώσεων όπως το WWF.
Έτσι, πολιτικές αποφάσεις και βούληση οδηγούν στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Και δεν υπάρχει πλέον χρόνος για να παίζουμε, πριονίζοντας το δέντρο που καθόμαστε.